Bogdan Banasiak
] [
Nietzsche seminarium
] [
Nietzsche - Dzieła wszystkie

Literatura inspirowana pisarstwem Markiza


okładka
okładka
okładka
okładka
Restif de La Bretonne, L’Anti-Justine ou les délices de l'amour (1798)
[online] [online] [pdf] [txt]
Anonim, Le Marquis de Sade, ses aventures, ses œuvres, Paris, Fayard, 1885
okładka
Rachilde, La Marquise de Sade, 1887, réédition, Paris, Mercure de France, 1981, Gallimard, 1996
Jean-Paul Denard, Jacqueline, Daughter of the Marquis de Sade, K&G Publications, Hemel Hempstead, 1968
okładka
Pierre Bourgeade, Sade, Sainte Thérèse, Paris Gallimard, 1987
okładka
Marquis de Sade (właśc. Philippe Sollers), Contre l’être suprême, Quai Voltaire, 1989
okładka
wznowienie: Philippe Sollers, Sade contre l’être suprême, Quai Voltaire, 1992,
okładka
Gallimard 1996 [apokryf]
okładka
Morgana Baron, Rue Marquis De Sade, Nexus, 1996
okładka
Serge Bramly, Sade, La Terreur dans le boudoir, Paris, Grasset, 2000
okładka
Nikolaj Frobenius, Le valet de Sade, przeł. V. Fournier, Actes Sud, 2000, Pocket 2001
okładka
Guy Debord, Le marquis de Sade a des yeux de fille de beaux yeux pour faire sauter les ponts, Fayard, 2004 [korespondencja]
okładka
Gérard Badou, Renée Pelagie, Marquise de Sade, Payot, Paris 2004
okładka
Claire Thompson, Club de Sade, Ellora's Cave Publishing, Inc., 2006
okładka
Sybille Knauss, Die Marquise de Sade, Taschenbuch, Deutsch List TB, 2008
okładka
Jacques Chessex, Le dernier crâne de M. de Sade, Grasset, Paris 2010
okładka
Roland Topor et Henri Xhonneux, Marquis, Imprimerie Nationale, 1990
okładka
Fernand Fleuret, Histoire de la bienheureuse Raton, fille de joie, 1926
okładka
René de Ceccaty, Laure et Justine, Jean-Claude Lattès, 1996
okładka
Dominique Dussidour, Journal de Constance, Zulma 1997

W języku polskim:

P. Bourgeade, Sade, przeł. J. Lisowski, „Twórczość” 1989, nr 7, s. 86–88.
N. Frobenius, Lokaj Markiza de Sade (zapowiedź).

Autorzy, w których twórczości inspiracje „sadyczne” były niemal stałą:

Georges Bataille (1897-1962)
Pierre Klossowski (1905-2001)
Pauline Réage (właśc. Dominique Aury) (1907-1998)
André Pieyre de Mandiargues (1909-1991)
Yukio Mishima (1925-1970)
Pierre Bourgeade (1927-2009)
Philippe Sollers (1936-)
Pierre Guyotat (1940-)



Sade’a czytywali z upodobaniem i niejednokrotnie znajdowali w nim inspirację: Lamartine, Pitou, Nodier, Sainte-Beuve, Sénancourt, Joubert, Vigny, Hugo, Stendhal, Balzac, Soulié, Borel, Musset, bracia de Goncourt, Fourier, Maupassant, Swinburne, Flaubert, Baudelaire, Hoffmann, Richter i w ogóle romantyzm. Surrealiści na czele z Bretonem, Éluardem, Aragonem i Charem oraz wyrosłym z tego ruchu Gilbertem Lely’m uznali go za swego „boga”, a zafascynowani nim byli Dali i Buñuel. Nawiązywali doń Proust, Barbey d’Aurevilly, Huysmans, Leopardi, Apollinaire (Jedenaście tysięcy pałek, czyli Miłostki pewnego hospodara, przeł. M. Markowska, b. m. w., b. d. w.), Lautréamont, Jarry, Artaud, Gide, Genet, Céline, Paz, cała gama poètes maudits oraz Bataille (m.in. Historia oka i inne historie, przeł. T. Komendant, Kraków 1991), Klossowski, Pieyré de Mandiargues, Guyotat, Durrell, Réage (Historia O, przeł. M. Fabjanowski, posłowie autorki przeł. S. Kroszczyński, Warszawa 1992; Powrót do Roissy, przeł. S. Kroszczyński, wstęp J. Paulhan, posłowie A. Pieyre de Mandriargues, Warszawa 1992). Sadycznych motywów można by się też dopatrywać u Strindberga, Przybyszewskiego, Witkacego [zob. Ł. Iwanczewska, Sade i Witkacy, Kraków 2010] i Sagan.


[oprac. BB]